آيا بابك‌ «ُخَرمي‌» بود يا «َحَرمي‌» ؟! یازان: حسين‌ فيض‌الهي‌ وحيد

آيا بابك‌ «ُخَرمي‌» بود يا «َحَرمي‌» ؟!  یازان:  حسين‌ فيض‌الهي‌ وحيد

بيداري‌  «وجدان‌  قضاوت‌»  در  «كشورهاي‌  عربي‌»  در  مورد  «بابك‌»

حسين‌ فيض‌الهي‌ وحيد
(داراي‌ درجة‌ دكتراي‌ افتخاري‌)

روزها  و  ماهها  و  سالها  و  قرنها  (حدود  چهار قرن‌  و  نيم‌)  رژيم‌  خلافت‌  عباسي‌  سعي‌  كرد  در بوق‌  و  كرنا  و   «صدا  و  سيما»   و  «رسانه‌ هاي‌ مطبوعاتي‌»   خود  بدمد  و  چنين‌  قلمداد كند  كه‌ بابك‌ – قهرمان‌  بزرگ‌  آذربايجان‌ – فردي‌  «بي‌ دين‌» ، «كافر» ، و  يا  «اشتراكي‌  مذهب‌»  وابسته‌ به‌ «فرقة‌ ُخرّمي‌»   از  ِفَرق‌  «زرتشتي‌»   است‌  تا بدين‌ وسيله‌ بتواند  «مشروعيتي‌»   براي‌   «حلال‌ كردن‌ خون‌ سرخ‌  جامگان‌»   و  نيز   «كنيز  و  برده‌»   گرفتن‌ زنان‌  و  فرزندان‌  و  غارت‌  اموال‌ آذربايجانيان‌ داشته‌ باشد.
چرا   «مجوز  مشروعيت‌»   ذكر  مي‌ شود؟ براي‌ اينكه‌   «زن‌  و  فرزند  مسلمان‌»   توسط‌  «مسلمان‌» مجوز  شرعي‌  براي‌  كنيز  و  برده‌ بودن‌ و  فروخته‌ شدن‌ در  بازارهاي‌  بردگان‌  را  ندارد. همچنين‌  از آنجا  كه‌ گفته‌  شده‌   «الناس‌ مسلطون‌ علي‌ اموالهم‌»  (مردم‌ بر  اموال‌ خود  صاحب‌ اختيار و تسلط‌  دارند)   «غارت‌  اموال‌ مسلمين‌»  توسط‌ «مسلمين‌»   نيز  فاقد  «مجوز  شرعي‌»   است‌ پس‌ رژيم‌  خلافت‌  عباسي‌ مجبور  بود  براي‌ سركوب‌ «قيام‌  مظلومان‌ آذربايجان‌»   كه‌  در  تحت‌ لواي‌ «سرخ‌ جامگان‌»   انجام‌  گرفته‌ بود  به‌  «حربة‌ دين‌»  متوسل‌ شود  يعني‌  خلافت‌  عباسي‌ با  سوار شدن‌ بر  موج‌   «مجوس‌  پنداري‌»   و حضور  ذهن‌ مردم‌ ديگر  نقاط‌  خلافت‌  از  ظهور زرتشت‌  در آذربايجان‌  باستان‌  به‌  راحتي‌  مي‌ خواست‌  قيام‌ كنندگان‌  را  بعنوان‌  احياء  كنندگان‌  «دين‌ مجوس‌» جلوه‌  داده‌  و  بدين‌  ترتيب‌  به‌ سركوب‌ نهضت‌ شيعه‌  سرخ‌  جامگان‌  بپردازد.
مي‌ دانيم‌  كه‌  به‌  نظر  فقها  و  علماي‌  متاثر  از خلافت‌  عباسي‌  قيام‌  بر عليه‌  «خليفه‌  مسلمين‌»  از طرف‌   «مسلمين‌»   به‌  هيچ‌  وجه‌   «جايز»   نبود  و هيچ‌  مسلماني‌  نمي‌ توانست‌  بر  عليه‌  خليفه‌  وقت‌ قيام‌  كند. بر  اساس‌  اين‌  تئوري‌   «خلافت‌  ابدي‌ عباسي‌»   خليفه‌  حتي‌  اگر   «ظالم‌»، «فاسق‌»  و غير مقيد  به‌   «احكام‌  خدا»   نيز  بود  باز  بر  عليه‌  او كه‌ جانشين‌  پيغمبر (ص‌)  قلمداد  مي‌ گرديد  نمي‌ شد قيام‌  كرد  يعني‌   «مسلمان‌»   مجبور  به‌  «اطاعت‌ كور كورانه‌»   از  خليفه‌  وقت‌  بود  و  اگر كسي‌  بر عليه‌   «ظلم‌  و  ستم‌  خليفه‌»   قيام‌  مي‌ كرد چون‌ اين‌ حق‌  از   «مسلمان‌»   ساقط‌  بود  پس‌  هر قيامي‌  بر اساس‌  اين‌  تئوري‌  قيام‌   «كفار»   و  «بيدينان‌»   و بدتر  از  همه‌   «خرم‌ دينان‌»   بر  عليه‌  «خليفه‌ مسلمانان‌»   نسبت‌  داده‌  مي‌ شد.
اطاعت‌  كور كورانه‌  از  خليفه‌  حتي‌  به‌  جايي‌ رسيده‌  بود  كه‌  «نووي‌»   (م‌ 676ق‌) عالم‌  و محدث‌  معروف‌  كه‌  بيست‌  سال‌  بعد  از  «سقوط‌ خلافت‌  عباسي‌»   (656)  وارد  عرصه‌ شده‌  بود گويا  بعدها  در  عكس‌ العمل‌  به‌ عزل‌  و كشته‌ شدن‌   «المستعصم‌ بالله‌»  – آخرين‌  خليفه‌ عباسي‌ – با قبول‌ كليه‌  رذايل‌  اين‌  خليفه‌  باز  به‌ صراحت‌ نوشت‌ كه‌   «همه‌ اهل‌  سنت‌  از  فقها  و محدثان‌  و متكلمان‌  بر  اين‌  عقيده‌ اند  كه‌  خليفه‌ و حاكم‌  به‌ دليل‌  فسق‌  و  ظلم‌  و  تعطيل‌  احكام‌  خدا ، عزل‌ و خلع‌  نمي‌ شود  و  خروج‌  و  قيام‌  عليه‌  او جايز نيست‌»  .
حال‌  بايد  ديد  تكليف‌  يك‌  مشت‌ روستايي‌  به‌ تنگ‌  آمده‌  از   «ظلم‌» و «فسق‌» و «تعطيل‌  احكام‌ خدا»  از  طرف‌ يك‌  «خليفه‌  زوركي‌»  كه‌  به‌  زور خود را  جانشين‌  پيغمبر (ص‌) معرفي‌  مي‌ كرد چه‌ مي‌ توانست‌  باشد؟ بالاتر  از  همه‌  اينكه‌  اگر اين‌ روستايي‌ آذربايجاني‌  «شيعه‌  مذهب‌»   نيز بوده‌  و اصلا”  «خليفه‌  و  خلافت‌»   را  نيز  «مشروع‌»   نمي‌ دانست‌  در آن‌ صورت‌  قيام‌  بر  عليه‌ چنين‌  خليفه‌ ايي‌ از طرف‌ دستگاه‌  خلافت‌  كه‌ حتي‌  معتقد است‌ خليفه‌ را به‌ جهت‌  «فسق‌  و  ظلم‌ و  تعطيل‌ احكام‌ خدا»  نيز نمي‌ توان‌   «عزل‌  و خلع‌»  كرد  و بر  عليه‌ او  «قيام‌»  نمود بيني‌  و بين‌ الهي‌  لايق‌  چه‌ نامي‌ جز «بيديني‌» و «خرمديني‌»  خواهد  بود  تا «مجوزي‌»   براي‌  «حلال‌  بودن‌ خون‌»   و  غارت‌ اموال‌  و  غلام‌  برده‌ شدن‌  اهل‌  و عيال‌ و  اسيري‌ خود قيام‌  كننده‌ بدست‌  جلاد  بي‌ ايماني‌  گردد. در اين‌  صورت‌  آيا  «بيدين‌»  كسي‌ نبود  كه‌  قيام‌ آذربايجانيان‌  را  «خرمدين‌»   مي‌ ناميد  تا  كسب‌ «مجوز»  و «مشروعيت‌»   براي‌  «حكومت‌»   خود داشته‌  باشد؟!
به‌  ديگر  سخن‌  اگر  بابك‌  ديني‌  غير  متعارف‌ داشت‌ با  توجه‌  به‌  «دفاع‌  ايده‌لوژيكي‌»   او و برادرش‌ عبدالله‌ در  «دادگاههاي‌  اسلامي‌ عباسي‌» مي‌ بايست‌ امروز،  ما  صاحب‌ صد ها جلد كتاب‌  در «نقد و  تقبيح‌  و  تفسير  و  تشريع‌  دفاعيات‌ بابك‌» بوديم‌ كه‌ در آن‌  كتابها  و رسالات‌  اكثرا”  مرقوم‌ مي‌ فرمودند  كه‌  مثلا” بابك‌ خرمدين‌ بيدين‌ در فلان‌ موضوع‌  و احكام‌ و اصول‌ و  «خرم‌ دين‌»  چنان‌ گفت‌  و حاميان‌  «دين‌ خلافت‌ اسلام‌»   از امام‌ و شيخ‌ و خواجه‌ و قاضي‌ القضات‌  «فلانكس‌ بن‌ بهمانكس‌»  در جواب‌ بابك‌ بيدين‌  در دفاع‌  از دين‌ مبين‌  چنان‌ پاسخ‌ دندانشكني‌ به‌  او دادند. در صورتيكه‌ دريغ‌ از يك‌ سطر حمله‌  و دفاع‌ ايده‌لوژيكي‌  در مورد محاكمه‌ بابك‌!
جالب‌  اين‌  است‌  كه‌  اگر  واقعا”  ديني‌  بنام‌  «خرم‌ دين‌»   وجود  داشت‌،  مي‌ بايست‌  اين‌  دين‌  «اصول‌ و  فروع‌  و  آداب‌  و  رسوم‌  و  مناسك‌  و  كتب‌  و تفاسير  و  اشعار  و  ادبيات‌  و  سرودهاي‌  مذهبي‌ خاص‌  خود  را  مي‌ داشت‌  كه‌  توسط‌  اسراي‌ سرخ‌ جامه‌  حتي‌  در  حضور  دشمنان‌  نيز  به‌ عنوان‌ آداب‌  و  رسوم‌  و  مناسك‌  خاص‌  خرم‌ ديني‌»   اجرا مي‌ شد  ولي‌  تا  بحال‌  چنين‌  گزارشي‌ از هيچ‌ نويسنده‌ و مورخي‌  نشده‌  است‌  و حتي‌ براي‌  نمونه‌ به‌  يك‌ مورد  از  مراسم‌ خاص‌ اسراي‌  سرخ‌  جامه‌ آذربايجاني‌  در  حين‌  اسارت‌ اشاره‌  نشده‌  كه‌ بوي‌ «خرمديني‌»   ادعايي‌  را بدهد  در  صورتيكه‌ مي‌ دانيم‌  هزاران‌  اسير  سرخ‌ جامه‌  آذربايجاني‌ تا آخرين‌  لحظه‌  و  تا  آخرين‌ قطره‌  خون‌  در مقابل‌ رژيم‌  خلافت‌  عباسي‌ ايستادند  و  اگر واقعا” ديني‌ به‌  نام‌  «ُخّرمي‌»  داشتند  و  اين‌ دين‌ داراي‌ «آداب‌ و  رسوم‌ و مناسك‌  خاص‌»  خود  بود معتقدان‌ متعصب‌ آن‌ دين‌  اين‌  مناسك‌  را  بي‌ هيچ‌ خوف‌  و وحشتي‌  در مقابل‌ ماموران‌  رژيم‌ عباسي‌ و ساير مسلمانان‌ انجام‌  مي‌ دادند  و  از كشته‌ شدن‌ نيز ابايي‌ نداشتند  چه‌  به‌  هر  حال‌ قيام‌ كننده‌  بر عليه‌ خليفه‌ اعدام‌  شدني‌  بود. همچنين‌  اگر واقعا” بابك‌   – قهرمان‌  آذربايجان‌ – به‌  اصطلاح‌  «خرمدين‌»  بود و به‌ واقع‌  ديني‌ بنام‌ «خرمدين‌»  وجود خارجي‌ داشت‌ بعد  از دستگيري‌ رهبر انقلاب‌ سرخ‌ جامگان‌ يعني‌  «حسن‌»   كه‌ مشهور و  معروف‌  به‌   «بابك‌»  بود و برادرش‌ عبدالله‌ – توجه‌ داشته‌ باشيد :  «حسن‌  و  عبدالله‌» – مطمئنا” علماي‌ جيره‌ خوار خلافت‌ عباسي‌  براي‌ «مناظره‌ و مباحثه‌»   با اين‌  «خرمدينان‌»   از هم‌ گوي‌  سبقت‌ گرفته‌  و  براي‌ محاكمه‌  آنها  سر و دست‌ مي‌ شكستند تا  آنها  را در چهار راهها  و چار سوها و  ميدانها و  درگاهها  و  بارگاهها  و دادگاهها  و  مجالس‌  خاص‌  مختلف‌  در ملاء عام‌  و  در يك‌  «مناظره‌ علني‌»  و حتي‌  «ساختگي‌ ونمايشي‌»  شكست‌ داده‌ و  «قدرت‌ ايده‌لوژي‌ حاكم‌»   را  به‌ اين‌  بي‌ دينان‌ و خرمدينان‌  اثبات‌ كنند  در صورتيكه‌ براي‌  «محاكمه‌ بابك‌»  حتي‌ «دادگاه‌ ديني‌»   هم‌ تشكيل‌ نشد  و  «سياست‌» قبل‌  از  «ديانت‌»   در كشتن‌  و به‌ دار كردن‌  بابك‌ «عجله‌»  نشان‌  داد. به‌ ديگر سخن‌ دريغ‌ از  يك‌ دادگاه‌  به‌ سبك‌  و سياق‌ دادگاههاي‌  «انگيزه‌ سيوني‌»  كشيش‌ هاي‌ قرون‌ وسطاي‌ مسيحي‌  كه‌ براي‌ هر ولگرد  بي‌  سر  و پا تشكيل‌ مي‌ شد  و دهها كشيش‌  و نمايندة‌ واتيكان‌  و دادستان‌  و رئيس‌ دادگاه‌  و مدعي‌ العموم‌  و  به‌ اصطلاح‌ وكيل‌ مدافع‌ براي‌ اجراي‌  نمايشهاي‌   «كمدي‌ كلاسيك‌» خود ايفاي‌  نقش‌  مي‌ كردند تا متهمين‌ را كه‌ صاحبان‌ اديان‌ غير  مسيح‌ جلوه‌  داده‌  بودند به‌ «توبه‌»  وادار كرده‌ و آنها را  به‌  «راه‌ راست‌»  هدايت‌ نمايند و از اين‌ راه‌ كسب‌  وجه‌ براي‌ دين‌ خود نمايند  و   «دين‌ مسيح‌»  را دين‌ رحمت‌ معرفي‌ كرده‌ و چنين‌ وانمود نمايند كه‌ درهاي‌ توبه‌ به‌ روي‌ گناهكاران‌ باز است‌ و در  ضمن‌  هيچ‌ دين‌  و مذهبي‌ در مقابله‌  با مذهب‌ دين‌  مسيح‌ قدرت‌ و ياراي‌ برابري‌  «كلامي‌»  را ندارد.
بي‌ پرده‌ بگويم‌ در  جريان‌  بابك‌  اگر  ديني‌ به‌  نام‌ خرم‌  دين‌  وجود  داشت‌  و  اين‌  دين‌  ادعايي‌  در معارضه‌  با دين‌  اسلام‌ بود مطمئنا”   «مناظره‌ هاي‌ بابك‌ با روحانيان‌ مدافع‌ اسلام‌ عباسي‌»  و دفاعيه‌ هاي‌ ايده‌لوژيكي‌ بابك‌ در  دادگاههاي‌ ديني‌ به‌ رياست‌  قاضي‌ القضات‌ هاي‌ اسلامي‌ – كه‌ از اطراف‌ و اكناف‌ عالم‌ اسلام‌ براي‌  «مناظره‌»   و «محاكمه‌»  و   «هدايت‌»  رهبر  خرمدينان‌  آمده‌ يا دعوت‌  شده‌   «سريالهاي‌ چند  هزار قسمتي‌»  در عرض‌ بيست‌ و  دو  سال‌ قيام‌  بابك‌  در اماكن‌ عمومي‌ و  خصوصي‌   «كارگرداني‌»   مي‌ شد  تا قدرت‌ خلافت‌ را  در معارضه‌  كلامي‌ با ساير  اديان‌ به‌ معرض‌ نمايش‌ بگذارد.
به‌  هر  حال‌  چنانچه‌  ذكر  شد  خودِ  رژيم‌  خلافت‌ نيز  بهتر  از  همه‌  مي‌ دانست‌  كه‌  ديني‌  بنام‌ «خرمدين‌»  وجود  خارجي‌  نداشت‌  ولي‌  براي‌ سركوب‌   «قيام‌ مظلومان‌  آذربايجان‌»   و  حلال‌ كردن‌  خون‌  آنها  و غارت‌  اموال‌  و  فروختن‌  زن‌  و بچه‌ هاي‌  شيعيان‌  در  تحت‌  نام‌  برده‌  و كنيز براي‌  اطفاي‌  نايرة‌ شيطاني‌  اعيان‌  و اشراف‌ و تامين‌  خوراكيهاي‌  «نقدي‌  و  جنسي‌»   آنها  نياز به‌ برچسب‌  بي‌  چسب‌  داشت‌  كه‌ توسط‌ تئوريسين‌ هاي‌  رژيم‌   عباسي‌  در تحت‌  نام‌  «خرمدين‌» ابداع‌  و جامه‌  عمل‌  به‌  خود پوشيد.
اما  حالا…
حالا  كه‌  قرنهاي‌  قرن‌  (حدود دوازده‌ قرن‌) از  آن‌ قيام‌  مظلومان‌  و  اين‌  تهمت‌  عباسيان‌  گذشته‌ براي‌  محققين‌  منصف‌  و  معتقدين‌  مصحف‌ همواره‌ اين‌ پرسش‌  مطرح‌  است‌  كه‌  آيا  بابكيان‌ و  سرخ‌ جامگان‌  آذربايجان‌  واقعا”   «خرمدين‌» (اشتراكي‌  در  زنان‌  و  زنا  با  محارمان‌)  ،«بيدين‌» ،«كافر»  و  «زرتشتي‌»  بودند  يا با توجه‌ به‌ روايت‌ «ابن‌ حوقل‌»  كه‌  مي‌ گويد:
«در  كوههاي‌  خرميه‌  … و  در  قريه‌ هاي‌  ايشان‌ مساجدي‌   است‌  و   قرآن‌   مي‌ خوانند»    آيا  آن‌ مظلومان‌  «شيعيان‌  آذربايجان‌»   نبودند؟!
اين‌ پرسش‌  جانگاه‌  كه‌ دوازده‌ قرن‌  روح‌  و جان‌ مورخين‌  و  محققين‌  را مثل‌  خوره‌  مي‌ خورد گويا امروزه‌  به‌   «آخر  خط‌»   رسيده‌ است‌  چرا  كه‌  با انتشار آخرين‌  تحقيقات‌  «الخضري‌»   دانشمند عاليقدر  «لبناني‌»   دچار  «ضربه‌  فني‌»   گرديده‌  و بنظر مي‌ رسد  كه‌  ديگر سخن‌  از  كافري‌  و  بي‌ ديني‌ و زرتشتي‌  و خرمديني‌  بابك‌  به‌  زودي‌  به‌ «بايگاني‌  تاريخ‌»  سپرده‌  شود  و  افق‌ هاي‌ جديدي‌ در  كشورهاي‌ عربي‌  در  مورد  تاريخ‌ آذربايجان‌ گشوده‌  گردد. يعني‌    «حقيقت‌»   در «دادگاه‌  تاريخ‌»  عاقبت‌  با تأخير  دوازده‌  قرني‌ رأي‌ به‌   «برائت‌ بابك‌»   از طرف‌  اعراب‌  مي‌ دهد همانطوريكه‌  بعد از   «پنج‌ قرن‌»   كليسا  رأي‌ به‌ «برائت‌  ژاندارك‌»   داد    و  او  را  جزء  «قديسين‌» خود ثبت‌  نمود  ولي‌   …
ولي‌  تاسف‌  كه‌  بابك‌  از  طرف‌ مسجد  هنوز  به‌ چنين‌ برائت‌  مطلوب‌  نايل‌ نگرديده‌  و  در  بعضي‌ از اذهان‌  تحت‌  سلطه‌ ايده‌ لوژي‌  عباسي‌  جايگاه‌ واقعي‌  خود  را  بعنوان‌  يك‌  «قهرمان‌  شيعه‌»   باز نكرده‌  است‌. گويا  اين‌ بار هم‌   «سياست‌»   در لباس‌ ديگري‌   «ديانت‌»   را  در چنگال‌  خود  مي‌ فشارد.
به‌  هر  حال‌   «الخضري‌»  محقفق‌  عالي‌  قدر «لبناني‌»   در  كتاب‌   «الدولة‌ العباسية‌»   از  سري‌ مباحث‌   «محاضرات‌  في‌ التاريخ‌ الامم‌ اسلاميه‌» (تحقيقات‌  در  تاريخ‌  ملت‌ هاي‌  اسلامي‌) به‌ صراحت‌  بر   «َحَرمي‌»   بودن‌ بابك‌  اشاره‌  مي‌ كند و  حتي‌  عوض‌  تيتر   «بابك‌ الُخّرمي‌»   بر  مبحث‌ خود  نام‌   «بابك‌  الَحَرمي‌»  بر  مي‌ گزيند  و  بابك‌ را   «َحَرمي‌»   مي‌ داند  نه‌   «ُخّرمي‌»   او  در  مورد بابكيان‌  به‌  صراحت‌  مي‌ نويسد:
«من‌ تلك‌ الطوائف‌ فرقة‌ تسمي‌ الحرمية‌ (بالحاء والراء المهملتين‌)»   يعني‌  «و  از  آن‌  طوايف‌  فرقه‌ ديگري‌  است‌  بنام‌  حرميه‌ »
محقق‌  لبناني‌  حتي‌  براي‌  اينكه‌   «غير  عربها»  و «غير  محقق‌ ها»   در اثر  رسوبات‌  ذهني‌ باقيمانده‌ از  تبليغات‌  خلافت‌ عباسي‌   «َحَرميه‌»   را  با  تلفظ‌ هاي‌ ديگر قرائت‌ نكنند،  دقيقا”  تاكيد  مي‌ كند  كه‌ حرميه‌  با حاء  و راء  مهملتين‌  مي‌ باشد   نه‌  با ِاعراب‌  و تلفظ‌ هاي‌ ديگر.
حال‌  شايد  براي‌  خوانندگان‌  گرامي‌  اين‌  سوال‌ پيش‌  آيد  كه‌   «َحَرمي‌»   به‌  چه‌  معناست‌  و  چرا به‌ بابك‌  آذربايجاني‌  بابك‌   «َحَرمي‌»   مي‌ گفتند  و همچنين‌  چرا  رژيم‌  عباسي‌ با  زيركي‌  تمام‌ – در زمانيكه‌  بر  روي‌  حروف‌  ِاعراب‌  و  نقطه‌  گذاري‌ نمي‌ شد – َحَرمي‌  را  ُخّرمي‌  جلوه‌  داده‌  و  با مقلوب‌ كردن‌  آن‌  چه‌ هدفي‌  را  به‌ دنبال‌  مي‌كرده‌ است‌؟
در  مورد  بخش‌  دوم‌  سوال‌  يعني‌  هدف‌  رژيم‌ عباسي‌  جواب‌  كاملا”  مشخص‌  است‌  چون‌  با تبديل‌  «َحَرمي‌»   به‌   «ُخّرمي‌»   مفاهيم‌   «اباحه‌ گري‌»   و پيروي‌  از   «شهوات‌  نفساني‌»   و   «زنا  با خواهر  و مادر»   بعنوان‌  ماركي‌  براي‌   «كافر»   و «بيدين‌»  قلمداد  كردن‌  آنها  و  اطفاي‌  نايره‌ شهوات‌ جنسي‌  خود  از  طريق‌  برده‌  و  كنيز گيري‌  و غارت‌ اموال‌  شيعيان‌  سرخ‌  جامه‌ تئوريزه‌  مي‌ شد  و  «مشروعيت‌»   لازم‌  را  بدست‌  مي‌ آورد.
حال‌  قبل‌  از  پرداختن‌  به‌  معني‌   «َحَرمي‌»   بهتر است‌  به‌  تاريخچه‌  تحريف‌  اسامي‌  نيز  اشاره‌ كوتاهي‌  گردد  تا  ذهن‌  خوانندگان‌  گرام‌  در  اين‌ مورد نيز  كمي‌  روشن‌  گردد  و  متوجه‌  شوند  كه‌ تحريف‌    و  مقلوب‌  كردن‌  اسامي‌  ريشه‌  در  اعماق‌ تاريخ‌ دارد    كه‌  نمونه‌  متاخر  آن‌   «مقلوب‌  گرايي‌» در زمان‌  صفويه‌  است‌.
توضيح‌  اينكه‌  وقتي‌  شاه‌  اسماعيل‌  قيام‌  كرد و  با همت‌   «سرخ‌  كلاهان‌»  – كه‌ بعضي‌ ها  اين‌  جريان‌ را  ادامه‌  سرخ‌  جامگان‌ مي‌ دانند – مذهب‌ شيعه‌ را مذهب‌  رسمي‌ ايران‌  كرد  دشمنان‌  شيعه‌ با تلاشي‌ تئوريك‌  ضمن‌  حمله‌  به‌  شيعه‌ با طعنه‌ صاحبان‌  انديشه‌  و  سربازان‌  ديني‌  آن‌  را  كه‌ قزلباش‌  ناميده‌  مي‌ شدند  آنها  را  «مذهب‌ ناحق‌» و   «قزلباش‌  بد معاش‌»  خواندند. مرشد كامل‌ (شاه‌ اسماعيل‌)  كه‌ از  اين‌ تهمت‌ دشمنان‌ ناراحت‌ شده‌ بود  به‌ علماي‌ شيعه‌ اشاره‌ كرد  تا جواب‌ آنان‌  را بدهند و علماي‌ شيعه‌ با اتصال‌  حرف‌ باء به‌ حرف‌ نون‌ واژه‌ را از زبان‌ فارسي‌  به‌  زبان‌ عربي‌ تبديل‌ كرده‌ و نوشتند  «مذهبنا حق‌»  يعني‌  «مذهب‌  ما حق‌ است‌»   و  در مقابل‌  «قزلباش‌  بد معاش‌»   با اضافه‌ نمودن‌  يك‌ واژه‌ شين‌ دار  و تكرار  لطيف‌ سه‌ شين‌  واژه‌  «قزلباش‌ خوش‌ معاش‌»   را ساختند  كه‌ مورد تحسين‌  قرار گرفت‌. البته‌ براي‌ ريشه‌ يابي‌  اسامي‌  «صدام‌ يزيد»  بجاي‌  «صدام‌ حسين‌»  و  «منافقين‌»   به‌ جاي‌  «مجاهدين‌»   غير از «تئوري‌  نفرت‌»   بحث‌ هاي‌  ايده‌ لوژيكي‌  ديگري‌ نيز لازم‌ است‌  كه‌ خارج‌ از روال‌  اين‌  مقال‌  مي‌ باشد.
پس‌  بطور  ساده‌  و  خلاصه‌  براساس‌    «تئوري‌ نفرت‌»  نفرت‌  گروهي‌ از گروه‌  ديگر  منجر به‌ «تحريف‌ يا مقلوب‌»  اسامي‌ مي‌ گردد  كه‌  يكي‌ از نمونه‌ هاي‌ بارز  آن‌  تبديل‌  «َحَرم‌»  به‌  «ُخّرم‌»  مي‌ تواند  باشد.
حال‌  به‌  اين‌  مسله‌  مهم‌  مي‌ رسيم‌  كه‌  چرا «بابك‌»   منتسب‌  به‌   «َحَرم‌»   بود  و    «َحَرمي‌» ناميده‌  مي‌ شد؟
محقق‌  شهير  لبناني‌  يعني‌   «الخضري‌»   در  كتاب‌ خود – كه‌  در  همين‌  سال‌  2002  در  شهر   بيروت‌ پايتخت‌  كشور   لبنان‌   منتشر  شده‌  و حاوي‌ آخرين‌ تحقيقات‌  در مورد  «مباحث‌ تاريخي‌  ملل‌ اسلامي‌  است‌ – در مورد   «حرمي‌»  خوانده‌  شدن‌ بابك‌  و  معني‌  و مفهوم‌   «حرمي‌»  به‌  صراحت‌ چنين‌  مي‌ نويسد:
« الحرمية‌  البابكية‌ ينسبون‌ الي‌ صاحبهم‌ بابك‌ الحرمي‌ و كان‌ يقول‌ لمن‌ استغواه‌ انه‌ اله‌ و أحدث‌ في‌ مذاهب‌ الحرمية‌ القتل‌ و الغضب‌  و الحروب‌ و المثله‌ و لم‌ تكن‌  الحرمية‌  تفعل‌ ذلك‌. هكذا ذكر ابن‌ النديم‌ و منه‌ يظهر وجه‌ تسميتهم‌  بالحرمية‌ »  يعني‌  «قسم‌  دوم‌  حرميه‌ منسوب‌ به‌  بابك‌  است‌ كه‌  آنها  به‌  پيشواي‌  خود بابك‌ حرمي‌  نسبت‌  داده‌ ميشوند  و  آن‌  به‌  كسي‌ اطلاق‌ ميشود  كه‌  در مذهب‌  آنها  كشت‌  و  كشتار و تجاوز  و  جنگ‌  و مثله‌  نمودن‌   حرام‌   است‌. همين‌ ابن‌  نديم‌  در الفهرست‌  خويش‌  به‌  اين‌ مسئله‌ اشاره‌  دارد  كه‌ علت‌  نامگذاري‌  آنها  نيز به‌ حرميه‌  از  آنجا آشكار مي‌ شود.»
پس‌  چنانچه‌  محقق‌  عاليقدر  لبناني‌  با  تكيه‌  بر سند  خود  از  قرن‌  چهارم‌  هجري‌  اشاره‌ مي‌ كند علت‌   «َحَرمي‌»   ناميده‌ شدن‌  بابكيان‌ اين‌ بوده‌ است‌  كه‌  در  مذهب‌  حرمي‌   «كشت‌  و كشتار» و «تجاوز»، «جنگ‌»، و «مثله‌»  كردن‌ (بريدن‌ گوش‌ و بيني‌ فرده‌  كشته‌  شده‌)   حرام‌ بوده‌ است‌ ».
شايد  در  اينجا  اين‌  مسئله‌  پيش‌  آيد  كه‌  اگر  در مذهب‌  و  روش‌   «َحَرميان‌» ، «كشتن‌» ، «جنگ‌» ، «غضب‌»  و  «مثله‌  كردن‌»   و  امثال‌  آن‌  حرام‌  بود پس‌  چرا سرخ‌  جامگان‌  اصولا”   «مي‌ جنگيدند»  و «مي‌ كشتند» ؟!
در  جواب‌  بايد  عرض‌  شود  كه‌  مسائل‌ مطرح‌ شده‌  در  اصول‌   «حرمي‌»   در  اكثر دينها  و مذاهب‌ ديگر  نيز   «نفي‌»   شده‌  است‌ ولي‌  اين‌ «نفي‌»ها در حالت‌   «تهاجمي‌»   است‌  نه‌ «تدافعي‌» . بدين‌ معني‌  كه‌ : بعنوان‌  مثال‌  مي‌ توان‌  گفت‌  در  دين‌  «بودا»  حتي‌ كشتن‌  «حشرات‌»  نيز  از   «گناهان‌ كبيره‌»  محسوب‌  مي‌ شود  ولي‌  در  همين‌  دين‌  در  «حالت‌ تدافعي‌»   اگر كسي‌  يا كساني‌  به‌  جان‌  و مال‌ و زن‌ و  فرزند  و سرزمين‌  و  معبد  بودايي‌ ها بي‌ احترامي‌ يا  حمله‌ كند  و  يا  به‌ پيروان‌  آنها آزار و  اذيت‌  برساند  بشدت‌ مجازات‌  مي‌ شود چنانچه‌ حتي‌ آنها  خود بيشترين‌   «سبك‌ هاي‌ رزمي‌»   را جهت‌  دفاع‌  از  خود  اختراع‌  كرده‌ اند. همچنين‌ اين‌  مسئله‌  در دين‌  مسيحيت‌ نيز مطرح‌ است‌  و  به‌  نقل‌  از  حضرت‌ عيسي‌ (ع‌) گفته‌  مي‌ شود  كه‌  آن‌  حضرت‌  فرموده‌ اند  «اگر كسي‌ يك‌ سيلي‌  بر گونه‌ راست‌ تو  زد گونه‌ چپت‌ را نيز  جلو بيار  تا سيلي‌ ديگري‌ بر  آن‌ بزند»   ولي‌ در عمل‌ مشاهده‌ شده‌ كه‌  در طول‌ تاريخ‌ از اين‌ «سفارش‌ به‌ سيلي‌ خورندگان‌»  چنان‌  «شواليه‌ هاي‌ معبد»   و  «شواليه‌ هاي‌  مهمان‌ نوازي‌»   در «جنگهاي‌  صليبي‌»  ظهور كرده‌ است‌  كه‌ حتي‌  از فرقه‌ هاي‌ تروريستي‌ اي‌  مثل‌   «اسماعيليه‌»  نيز در شامات‌  «باج‌ و خراج‌»  مي‌ گرفتند.
پس‌ نتيجه‌  منطقي‌  اينكه‌  «جنگ‌»  در  «حالت‌ تهاجمي‌»  در روش‌  و مذهب‌  «َحَرمي‌»  نفي‌ شده‌ است‌  نه‌  در  «حالت‌ تدافعي‌» . در ضمن‌ همين‌ حالا هم‌ در بعضي‌  از كشورهاي‌ جهان‌ عوض‌  «وزير جنگ‌»  در چارت‌ سازماني‌ آن‌ كشورها  «وزير دفاع‌»  قرار دارد  و دولتهاي‌  اين‌ كشورها معتقدند كه‌ با كسي‌  «سر جنگ‌»  ندارند ولي‌ اگر كسي‌  به‌ آنها حمله‌ كند ايشان‌ ملزم‌  به‌ دفاع‌ از خود  مي‌ باشند.
پس‌   «بابك‌  حرمي‌»   نيز  در  موضع‌ دفاع‌  از «مظلوميت‌  و  مذهب‌  و  مليت‌»   و  سرزمين‌ خود مي‌ جنگيد  و  چنانچه‌  اشاره‌  شد  به‌ احتمال‌ قوي‌ سرخ‌  جامگان‌  داراي‌   «مذهب‌ شيعه‌»   بودند و  به‌ همين‌  خاطر  حتي‌  بعد  از دستگيري‌  در  هيچ‌ محاكمه‌ اي‌  از  طرف‌  قضات‌ عالي‌  رتبه‌  اسلامي‌ محاكمه‌  نمي‌ شدند  بلكه‌  مثل‌ بابك‌  به‌  «سياست‌» يعني‌  به‌    «مجازات‌»   مي‌ رسيدند.
باشد  كه‌ تحقيات‌  محققين‌  ديگر پرتوي‌ نوراني‌ تر  بر اين‌  «جنبش‌ شيعي‌ آذريايجان‌»  بيافكند.

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma

%d bloqqer bunu bəyənir: